Fukuyama Masaharu の Heart

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~

กลางดึกวันพฤหัสบดีที่ 1 ตุลาคม ปี 1992 เวลา 03.00 น
นักจัดรายการวิทยุหน้าใหม่คนหนึ่งได้แจ้งเกิดในตำนานของรายการวิทยุ “All Night Nippon”
5 ปีผ่านไปในโตเกียวนับตั้งแต่ฤดูร้อนปี 1987
ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ ในวัย 23 ปี ผู้กำลังจะเป็นที่รู้จักในฐานะศิลปิน กำลังจะทำให้อีกความฝันหนึ่งเป็นจริงขึ้นมา
และนี่คือเรื่องราวอันน่าสนใจของเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี จากบ้านเกิดที่นางาซากิ จนกลายมาเป็น “สมบัติของวงการวิทยุ” ที่โตเกียว ในอีก 20 ปีต่อมา
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 
21 มีนาคม 1993
หลังจากผ่านระยะเวลาการคุมประพฤติ (?) เป็นเวลา 2 ปี เจ้าโง่จอมลามก ผู้จองหองอวดดีคนนี้ ก็สามารถทำให้ความฝันเป็นจริงด้วยซิงเกิ้ลเปิดตัว “Tsuioku no Ame no Naka”
หนึ่งเดือนหลังจากนั้น อัลบั้มแรกของผม “Dengon” 「伝言」ก็ตามมา
แล้วก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า!!!
…ซะเมื่อไหร่กันล่ะ อย่างที่คิดไว้ มันวางขายไปแบบไม่ได้รับความสนใจมากนัก
สิ่งที่ผมได้รับก็คือ เวลาว่างแบบสุดๆ เพียงแต่ “ใช้” วันคืนให้ผ่านไปเท่านั้น [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~

21 มีนาคม 1990
ช่วงเวลาที่อุตสาหกรรมดนตรีเริ่มมั่งคั่งเฟื่องฟูไปด้วยวงดนตรีที่ประสบความสำเร็จ
ซิงเกิ้ลเปิดตัวของนักร้องคนหนึ่งออกวางตลาดอย่างเงียบๆ
“Tsuioku no Ame no Naka” (「追憶の雨の中」)

3 ปีผ่านไป ตั้งแต่เข้ามาโตเกียว ในฤดูร้อนปี 1987
การดิ้นรนต่อสู้ในโตเกียวทำให้เขาเติบโตขึ้นด้วยมุมมองที่หลากหลาย แต่ทว่าความใฝ่ฝันราวกับเด็กชายผู้เยาว์วัยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ศิลปินผู้นั้นคือ ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ ในวัย 21 ปี
และนี่คือเรื่องราวอันน่าสนใจของเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี จากบ้านเกิดที่นางาซากิ จนกลายมาเป็น “สมบัติของวงการวิทยุ” ที่โตเกียว ในอีก 20 ปีต่อมา
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ตรงข้ามกับความคิดของท่านประธาน Amuse ที่ว่า “นายควรจะสร้างภาพลักษณ์ให้เหมือน ทามิยะ จิโร่” ซิงเกิ้ลเปิดตัวของผมค่อยๆ คืบหน้าไปทีละเล็กละน้อยอย่างเงียบเชียบภายในออฟฟิศ
ทว่า การเปิดตัวของผมก็ช่างแตกต่างไปจากสิ่งที่ผมเคยคิดไว้ว่าอยากทำโดยสิ้นเชิง
ถึงจะฟังดูแล้วโอหังไปบ้าง แต่สำหรับผมที่คิดมาตลอดว่า “วงดนตรีคือการรวมตัวกันของพวกพ้องของผม’”กลายเป็น “วงดนตรีที่รวมตัวกันขึ้นเพื่อผม” นั้น ขัดกับหลักการของผม
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงไม่ขอเป็นส่วนหนึ่งของวง กลับขอร้องเพลงเองเพียงลำพัง
ในตอนแรก พูดกันว่าศิลปินใหญ่มีชื่อคนหนึ่งจะรับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ให้กับอัลบั้มเปิดตัวของผม
แต่เมื่อได้ฟังเพลงที่เตรียมไว้สำหรับผมแล้ว “นี่ไม่ใช่แบบที่เราอยากได้!”
ถึงผมจะเขียนเพลงที่เป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้สักเพลง แต่ก็เข้าใจอย่างจริงแท้ทีเดียวว่าอะไรคือสิ่งที่ผม “ไม่ต้องการทำ”
 
“แล้วนายชอบอะไรล่ะ”ในตอนนั้น ผมอาจจะยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าผมชอบอะไรกันแน่
แต่สิ่งที่ผมแน่ใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดก็คือ “นี่ไม่ใช่อย่างที่เราต้องการ!”
 
เจ้าโง่จอมลามก ผู้จองหองอวดดีคนนี้สร้างปัญหาเป็นอย่างมากให้กับบรรดาคนในออฟฟิศ
แล้วคนที่รับเอาผมเข้าไปอยู่ในการดูแลก็คือ ชิราฮามะซัง [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~
 
เดือนพฤศจิกายน ปี 1988
ภาพยนตร์ “Hon no 5g” 「ほんの５g」นำแสดงโดยนักแสดงหญิง ยาสึโกะ โทมิตะ (富田靖子) เปิดตัวต่อสาธารณชน เรื่องราวเกี่ยวกับนักศึกษาสาวผู้มีความกังวลใจเกี่ยวกับกับการใช้ชีวิต วัยเยาว์ ความรัก มิตรภาพ และ ปาจิงโกะ (มาเกี่ยวข้องอะไรด้วยเนี่ย) หนังเปิดฉากด้วยโทมิตะเดินทางเข้ามายังอพาร์ทเม้นต์แห่งหนึ่ง และเดินเข้าไปพบกับเลิฟซีนสุดเร่าร้อนของนักแสดงหน้าใหม่คนหนึ่ง
ใช่แล้ว นักแสดงคนนั้นคือผมเอง
ฤดูใบไม้ร่วง ปี 1988 หนึ่งปีผ่านไปนับจากฤดูร้อนปี 1987
ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ ในวัย 19 ปี ผู้ซึ่งเกือบตามน้ำไปกับลูกสาวแสนสวย 3 คน (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนกลาง!) และความอบอุ่นของการแช่ตัวในถังไม้ซีดาร์ สุดท้ายแล้วก็สามารถเรียกสติคืนมาได้จากคำพูดของเพื่อนรุ่นพี่ในโรงงานนั้นและเข้าสู่การทดสอบเพื่อเป็นนักแสดงของ Amuse
นี่คือเรื่องราวการเดินทางครั้งสำคัญของเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี จากบ้านเกิดที่นางาซากิ จนกลายมาเป็น “สมบัติของวงการวิทยุ” ที่โตเกียว ในอีก 20 ปีต่อมา
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ขอบคุณสำหรับท่อพักไอเสียที่พัง ทำให้ผมได้รู้ผลการคัดเลือก หลังจากที่โชคเข้าข้าง สุดท้ายแล้ว ผมก็ “ผ่าน” [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~ 

ฤดูร้อนปี 1987 จากนางาซากิสู่โตเกียว
ทำงานเป็นคนส่งพิซซ่าแถวชินจูกุ ได้เจอกับ อันโตนิโอ อิโนกิซัง แต่แล้วแค่เพียง 3 เดือนก็ถูกไล่ออก ด้วยเหตุผลที่ว่า บุคลิกไม่เข้ากับสไตล์ของคนเมืองหลวง
“ผมได้เริ่มงานเพลงหรือยัง? อย่างไม่ทันตั้งตัวที่ต้องหันเหไปทำงานใช้แรงงาน สร้างฐานรากของตึก
J-wave แล้วก็ต้องเลิกไปเมื่อถูกโกงค่าแรง
ตอนนี้ผมเริ่มงานเพลงได้หรือยัง? อย่างไม่คาดคิดเมื่อต้องย้ายไปทำงานที่โรงงานไม้ใกล้ๆ กันนั้น
ยังคงไร้ซึ่งดนตรี
 
ในที่สุด พอคิดว่าจะเริ่มงานเพลง… กลับหักเหไปทำงานพาร์ทไทม์แบบที่ใช้แรงงาน
สร้างฐานรากของตึกที่ J-wave เคยอยู่ แล้วก็ต้องเลิกไปเมื่อถูกโกงค่าแรง
 
คราวนี้ล่ะ จะได้หันหางานเพลง… แต่ก็หันไปทำงานที่โรงงานไม้ใกล้ๆ กันนั้นเสียอีก
อีกแล้ว… ผมก็ยังไม่ได้เริ่มงานดนตรีเสียที
และแล้วในฤดูใบไม้ร่วงปี 1988 ในการคัดเลือกผู้แสดงในภาพยนตร์ฉลองครบรอบ 10 ปีของบริษัท Amuse
“ผ.. ผม ฟุคุยาม่า มาชาฮารุ อายุ 19 ปี*” (*สำเนียงนางาซากิ)
 
คืนนี้ (บทนี้) แล้ว ที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งพร้อมกับกีต้าร์ในสภาพเหนื่อยหอบจะมาปรากฎตัว…?
ณ สถานที่ที่การคัดเลือกรอบสุดท้ายกำลังจะเลิก
 
นี่คือเรื่องราวการเดินทางครั้งสำคัญของเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี จากบ้านเกิดที่นางาซากิ จนกลายมาเป็น “สมบัติของวงการวิทยุ” ที่โตเกียว ในอีก 20 ปีต่อมา
 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 
ผมรู้สึกมีความสุขมากตอนที่ทำงานอยู่ที่โรงไม้นั่น งานที่ต้องทำมีเพียงแค่ขนไม้สำหรับใช้สร้างบ้าน 1 [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~

ฤดูใบไม้ร่วงปี 1988 การคัดเลือกผู้แสดงในหนังฉลองครบรอบ 10 ปี ของ Amuse
เด็กหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งมาถึงพร้อมกับกีต้าร์ ณ สถานที่ที่การคัดเลือกรอบสุดท้ายกำลังจะเลิก  ในสภาพเหนื่อยหอบ
“ผ..ผม ฟุคุยาม่า มาชาฮารุ อายุ 19 ปี*” (*สำเนียงนางาซากิ)
นี่คือเรื่องราวการเดินทางครั้งสำคัญของเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี จากบ้านเกิดที่นางาซากิ จนกลายมาเป็น “สมบัติของวงการวิทยุ” ที่โตเกียว ในอีก 20 ปีต่อมา
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
หลังจากหลายชั่วโมงผ่านไปบนรถไฟสีน้ำเงินที่แกว่งไกวไปมา ผมก็มาถึงโตเกียว และมุ่งหน้าไปที่่สถานีฮาจิมะ (拝島駅) ที่เพื่อนของผมอยู่ เราเกิดวันเดียวกัน กรุ๊ปเลือดเดียวกัน และยังเรียนหนังสือห้องเดียวกันมาร่วม 3 ปี ตอนนี้ ผมได้ยินมาว่าเขาไปเป็นผู้จัดการไนท์คลับหรือบาร์อยู่ที่ไหนสักแห่งในโตเกียว เขาเคยยืมเงินผมไปสองสามล้านเยน ก่อนจะหายตัวไปในที่สุด
หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านั้น ที่ผมตัดสินใจว่าจะไปพักอยู่กับเขา ก็เลยโทรศัพท์ไปหาจากนางาซากิ
“ฉันกำลังจะไปโตเกียว ต้องไปรบกวนขออยู่กับนายสักพักหนึ่ง หวังว่าคงจะได้นะ”
“โอเค ที่บ้านฉันมีลอฟท์อยู่ ไม่มีปัญหา!”
คำว่า “ลอฟท์” ทำให้ผมนึกภาพบ้านในฝันที่เห็นตามละครที่ดูในเวลานั้นออกมาทีเดียว “โตเกียวนี่ช่างแตกต่างจริงๆ” ผมคิด เมื่อมาถึงบ้านของเพื่อน และมองผ่านประตูเข้าไป “ลอฟท์” ที่ว่านั่นคือ [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~
 

ย่ำค่ำของเดือนกันยายน ปี 1987 สถานีนางาซากิ ชานชาลาที่ 4
16.50 น. ชานชาลารถไฟตู้นอนสายนางาซากิ - โตเกียว 「ブルートレインさくら」
ผู้คนที่กำลังเริ่มต้นเดินทาง กอดเกี่ยวความใฝ่ฝัน ผู้คนที่กำลังกลับบ้าน พร้อมกับความฝันอันแตกสลาย
เด็กหนุ่มในแว่นกันแดดเก่าๆ ซอมซ่อ เดินอยู่ท่ามกลางผู้คน และวิถีทางของแต่ละคน
ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ ในวัย 18 ปี
กับเรื่องราวการเดินทางครั้งสำคัญของเขา จากบ้านเกิดสู่ความสำเร็จในฐานะ “สมบัติของวงการวิทยุ” ที่โตเกียว ในอีก 20 ปีต่อมา
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
“ข้าพเจ้าขอลาออกจากงานตั้งแต่เวลา 8.31 น. เป็นต้นไป ด้วยเหตุผลส่วนตัว…”
นั่นเป็นจดหมายขอลาออกฉบับแรกที่ผมเขียนขึ้น ก่อนหน้านั้น ต้องเล่าก่อนว่า ผมนึกไม่ออกเลยว่าจะเขียนยังไง จนต้องถ่อไปร้านหนังสือที่สถานีรถไฟนางาซากิ เพื่อที่จะมองหาหนังสือประเภท “พิธีการ และ พิธีกรรมเกี่ยวกับศาสนา”
เหตุผลที่ตอนนั้นผมเลือกทำงานบริษัทแห่งนั้น ก็เพราะว่า อยู่ห่างจากบ้านแค่เพียง 5 นาที แถมยังไม่ต้องทดสอบความรู้อะไรมากมาย งานง่ายๆ แค่เป็น “พนักงานขายเครื่องใช้ไฟฟ้า” ซึ่งผมทำงานในตำแหน่งนี้ได้ราวๆ สักสองเดือนเท่านั้นก่อนจะลาออก
ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยมีแผนว่าจะสอบเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมปลายเลยหลังจากที่จบชั้นม.ต้นแล้ว
วงดนตรีที่ผมคลั่งไคล้ในตอนนั้นอย่าง “The Mods” เขียนไว้ในหนังสือของพวกเขาว่า [...]