Fukuyama Masaharu の Heart

Talking with Ohmura Katsumi, photographer & good friend
 

P: Ohmura Katsumi           F: Masha
 
P:  It’s been a long time since you’ve been on the metro.
F:  I haven’t been on the metro for 15 years. The theme for me today is to buy my own train ticket, it felt just like the first time. I’d purposely put on [...]

Excerpt Fukuyama Masaharu Interview - No Pants Singer
 

F: Masha         T: Tamori       D: Mariko Do

Our Music (2008.10.31) Fukuyama Masaharu x Tsutsumi Shinichi
 

Tonight’s Guest: Fukuyama Masaharu
Debut in 1990, “It’s only Love”; “Hello”; “Sakurazaka” etc. - hit songs one after another.
At the same time, Fukuyama-san is also an outstanding actor. “Yogisha X no Kenshin”, the movie version of last year’s hit TV series “Galileo”, is now on [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~
 

6 กุมภาพันธ์ 1969
ในห้องคลอดเล็กๆ ของแผนกสูตินารีเวชศาสตร์ เมืองท่านางาซากิ
สาวสวยผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็น โซเฟีย ลอเรน แห่งนางาซากิ
ได้ให้กำเนิดเด็กชายหนึ่งคน
 
เด็กมีน้ำหนักมากกว่า 4 กิโลกรัม
และทารกตัวโตซึ่งเกิดจากสาวสวยคนนั้น
ได้กลายเป็นนักจัดรายการวิทยุที่มีชื่อเสียงของรายการ All Night Nippon ในอีกหลายปีต่อมา
ซึ่งเจ้าตัวเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้มานั่งจัดรายการสดออกอากาศในโตเกียวแบบนี้
นั่นคือ มาซาฮารุ ฟุคุยาม่า ผู้มีอายุได้ 0 ขวบ
 
 
และนี่คือเรื่องราวสมัยยังเด็กของชายผู้ซึ่งจากบ้านเกิดที่นางาซากิเมื่ออายุได้ 18 ปี และกลายเป็น “สมบัติแห่งวงการวิทยุ” ที่โตเกียว
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
“มาซาฮารุ แม่จะบอกอะไรให้นะ ใครๆก็เรียกแม่ว่าเป็น โซเฟีย ลอเรน20 แห่ง นางซากิล่ะ
ส่วนพ่อของแก เขาก็เป็นที่รู้จักในนาม มาซาโอะ โคมัตสึ ของนางาซากิด้วยเหมือนกัน”
แม่ชอบพูดแบบนี้อยู่บ่อยๆ ตั้งแต่ผมยังเล็กๆ
แล้วผมก็คิดไปประสาซื่อแบบเด็กๆ ว่า “โอ้ แม่เราดูเหมือนฝรั่งด้วย!”
 
และก็เพราะว่าหน้าตาผมเหมือนแม่นี่เอง ตอนที่ยังเล็กๆอยู่ ผมจึงถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงอยู่บ่อยครั้ง
การซักรีดเสื้อผ้านั้นเป็นหน้าที่ของผม และก็ทำให้ผมชอบเรื่องการทำความสะอาดมาก
ลองนั่งคิดดูแล้ว ดูเหมือนว่าผมเป็นพวกชอบที่จะทำให้คนอื่น “รู้สึกพออกพอใจ” มาตั้งแต่ตอนเป็นเด็กๆ
ผมชอบแอบล้วงเงินออกจากกล่องรูปแรคคูนสำหรับเก็บตังค์ของพ่อ
แล้วก็เอามาซื้อช่อดอกคาเนชั่นให้แม่ แล้วก็บุหรี่ยี่ห้อเชอร์รี่ซึ่งเป็นยี่ห้อโปรดให้กับพ่อ
อันที่จริงแล้ว มันก็คือการแปรสินทรัพย์ส่งกลับคืนเจ้าของดีๆ นั่นเอง
 
ถ้าคิดถึงพฤติกรรม “การแนะนำเรื่องต่างๆ” แก่คนทั่วๆไปของผมทุกวันนี้
ซึ่งน่าจะติดเป็นนิสัยมาตั้งแต่ตอนเป็นเด็กๆ
แต่ความจริงแล้ว กลับเป็นว่า ผมมักจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างมากเสมอถ้าหากว่ามีคนชมหรือว่าให้กำลังใจ
ผมไม่เคยได้รับคำยกย่องชมเชยทั้งจากแม่และก็คนที่อยู่รอบๆ [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~

ปี 1980 เมืองนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ
เมืองท่าชายทะเลเชิงเขาอินาสะ ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 333 เมตร
ในโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง เหตุการณ์ใหญ่โตที่เขย่าขวัญเมืองเล็กๆ แห่งนี้ได้เกิดขึ้น
 
“คุณครูครับ ฟุคุยาม่าคุง หายตัวไปครับ”
 
มิติลี้ลับเหรอ? หรือว่ามนุษย์ต่างดาวลักพาตัวไป?
สำหรับเด็กชายผู้หายตัวไปในตอนนั้นคงไม่นึกเลยว่าในปี 2000 ก่อนที่จะถึงศตวรรษที่ 21 เขาจะได้ฉลองครบรอบ 10 ปีในการเดบิวต์ของตัวเองบนภูเขาอินาสะ19นี้
นั่นคือ ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ อายุ 11 ปี ผู้ยังไม่เคยมีความฝันใดๆ
 
และนี่คือเรื่องราวสมัยยังเด็กของชายผู้ซึ่งจากบ้านเกิดที่นางาซากิเมื่ออายุได้ 18 ปี และกลายเป็น “สมบัติแห่งวงการวิทยุ” ที่โตเกียว
 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
วันฝนตกวันหนึ่ง ระหว่างทางกลับบ้านจากโรงเรียนอนุบาล
ขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินเล่นอยู่กับร่มของตัวเองนั้น
ก็มีเสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ฟุคุยาม่าคุง เดินกลับบ้านด้วยกันไหม?”
” ! ! ! ”
ผมตกใจจนพูดอะไรไม่ออกไปเลยทีเดียว
” ว้าาาาา……”
แล้วน้ำตาหยดโตๆ ก็ไหลลงมา ผมเดินกลับบ้านด้วยสภาพน้ำตานองหน้า เมื่อถึงบ้านแล้ว พ่อกับแม่เห็นผมร้องไห้ก็ตกใจมาก
“เป็นอะไรไป มาซาฮารุ?”
“เด็กผู้หญิงชวนผม บอกว่า ‘เดินกลับบ้านด้วยกันเถอะ…..”
สำหรับลูกชายผู้ซึ่งตอบไปสะอึกสะอื้นไปแบบนั้น คำพูดของพ่อผมก็คือ
“อ่า….เจ้าเด็กโง่เอ๊ย”
ก็เพราะว่าผมเติบโตขึ้นมากับพี่ชายเพียงคนเดียว ไม่เคยได้คลุกคลีกับเด็กผู้หญิงมาก่อน เลยอายเอาซะมากมายและก็ได้แต่ร้องไห้อย่างเดียวเมื่อถูกเด็กผู้หญิงเรียก
นั่นเป็นความบริสุทธิ์ใสซื่อของผมในเวลานั้น
 
อย่างไรก็ตาม สำหรับผมที่เรียกได้ว่าเป็นเด็กขี้อาย ผมชอบกระโดดไปบนป้ายหลุมศพ (ในสุสานต่างชาติ ผมกระโดดไปบนแผ่นหินแบนๆ ที่เป็นป้ายเหนือหลุมศพแต่หลุมที่เรียงต่อกัน [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~

1995 โยโกฮาม่า อารีนา
วันสุดท้ายของทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรก เมื่อความรักและความฝันใฝ่เดินทางสู่จุดสูงสุด
และจบลงในขณะนั้น ด้วยการหายตัวไปจากสายตาผู้คนของศิลปินที่ทำยอดขายได้เป็นล้าน เว้นไว้ก็แต่ รายการวิทยุ
 
6 ปีนับตั้งแต่มาถึงโตเกียวในฤดูร้อนปี 1987
มาซาฮารุ ฟุคุยาม่า อายุ 26 ปี สุดท้ายแล้วก็ได้ยืนอยู่บนเวทีของโยโกฮาม่า อารีน่า
ซึ่งเป็นที่ที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด นับตั้งแต่มาโตเกียว
 
และนี่คือเรื่องราวอันน่าสนใจของเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี จากบ้านเกิดที่นางาซากิ จนกลายมาเป็น “สมบัติของวงการวิทยุ” ที่โตเกียว ในอีก 20 ปีต่อมา
 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
มิถุนายน 1994  
3 เดือนหลังจากยอดขาย CD ของผมทะลุล้านเป็นครั้งแรก
ผมออกเล่นทัวร์ไป 50 คอนเสิร์ต ใน 42 แห่ง ทั่วประเทศ
ตารางงานสำหรับผมในตอนนั้น เรียกได้ว่าเป็น “สนามรบ” อย่างแท้จริง
ผมยุ่งจนเกือบจะไม่มีเวลาพอสำหรับอีกงานที่ผมรัก ซึ่งก็คือ รายการวิทยุ All Night Nippon
ความที่แต่ละวันต้องวิ่งรอกทำเวลา ผมจึงตัดสินใจว่า
“เลิกใส่กางเกงในตอนเล่นคอนเสิร์ตเถอะ”
เพราะไม่มีเวลาพอจะซักกางเกงในได้ทันสำหรับ 3 คอนเสิร์ตใน 2 วัน
แล้วผมก็ไม่ชอบตัวใหม่ที่ยังไม่ได้ผ่านการซักบ่อยๆมาก่อน เพราะใส่ไม่สบาย
ทันทีที่คอนเสิร์ตจบลง ผมต้องรีบวิ่งออกไปซักกางเกงใน แล้วก็กลับมาเตรียมตัวเพื่อคอนเสิร์ตรอบต่อไป
วนเวียนแบบนี้ไม่รู้จบ
“ทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!”
ลองนึกดู [...]