Fukuyama Masaharu の Heart

บทสัมภาษณ์ Yahoo magazine music (2009.05.30)
 
 
This interview was translated from English version by izumisano-san
at http://mashaplus-forums.co.nr/ (Registration required) based on
Chinese translation by Midori-san at Fukuyama Honne
(http://hk.myblog.yahoo.com/fukuyama-masaharu/article?mid=6238)
(http://hk.myblog.yahoo.com/fukuyama-masaharu/article?mid=6251)
Original Japanese article :
http://magazine.music.yahoo.co.jp/pow/20090630_001/interview_001
http://magazine.music.yahoo.co.jp/pow/20090630_001/interview_002
 
 
■ ตอนนี้คุณทำงานที่ถูกคาดหวังไว้มานานเสร็จแล้ว เรียกว่าเป็นอัลบั้ม 8 ปีที่รอคอยกันนานเลยทีเดียว
F: ก่อนอื่น ให้ผมได้พูดอะไรเพื่อเป็นการแก้ตัวสักหน่อย (หัวเราะ) จริง ๆ แล้วอัลบั้มนี้น่าจะออกได้สักตั้งแต่ 2 ปีที่แล้ว แต่กลายเป็นว่าผมมีงานที่ไม่ได้คาดหมายเอาไว้มาก่อนเข้ามาเยอะมากในช่วงนั้น…(หัวเราะ) อาทิเช่น ต้องออกซิงเกิ้ลทั้งที่ไม่ได้แพลนไว้ล่วงหน้า รวมทั้งเพลงอื่น ๆ แล้วก็ต้องถ่ายมิวสิควิดิโอด้วย ผมวนเวียนอยู่กับงานตรงส่วนนี้ แล้วเวลาก็ผ่านไปทุกที แต่จะให้บีบเวลาสำหรับการทำอัลบั้มลงผมก็ทำไม่ได้ เพราะในการทำเพลง ถ้าคุณโปรดิวซ์เพลงให้ตัวเองแล้ว ก็ต้องทำงานด้วยตัวเองเกือบจะทุกขั้นตอน ทั้งแต่งเพลง อัดเสียง พวกพรีโปรดักชั่น (กระบวนการก่อนการผลิต) [...]

 
บทสัมภาษณ์นิตยสาร PLAYBOY (2005.04)
 
This interview was translated from English version by izumisano-san at http://mashaplus-forums.co.nr/ (Registration required) based on Chinese translation at Fukuyamania HK group (http://hk.groups.yahoo.com/group/fukuyamania/)
 
F: Fukuyama        P: PLAYBOY magazine
 
P: ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ได้ขึ้นรถไฟมานานมากแล้ว
F: ไม่ได้ขึ้นรถไฟใต้ดินนี่มา 15 ปีแล้วครับ ธีมของวันนี้คือ ผมต้องซื้อตั๋วรถไฟเองด้วยใช่ไหม รู้สึกอย่างกับครั้งแรกเลย วันนี้ผมจงใจใส่ กกน. คู่ละ 5,000 เยนมาด้วย
P: ทำไมล่ะ?
F: เอ่อ…ผมเป็นคนระมัดระวังมากครับ ทุกครั้งที่เอารถมอเตอร์ไซด์ออกนี่ ผมต้องมั่นใจเลยนะว่าวันนั้นเลือกใส่ กกน. ตัวที่ดูดีแล้ว เผื่อกรณีที่เกิดอุบัติเหตุแล้วต้องไป รพ. คุณพยาบาลอาจจะต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เลยต้องเตรียมตัวเผื่อไว้ครับ วันนี้ก็เหมือนกัน ผมไม่ได้ขึ้นรถไฟใต้ดินมานานมากแล้ว และยังต้องไปยืนถ่ายรูปในที่ที่คนเยอะแยะอย่างชินจูกุอีก เกิดสมมติว่าถูกแทงล้มลงไป แล้วต้องไป [...]

ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ เพิ่งจะกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเรา ‘ที่นั่น’
ที่ไหนน่ะเหรอ? ในบาร์ของโรงแรมล้ำสมัยแห่งหนึ่งที่ถูกแปลงสภาพมาจากปราสาทในศตวรรษที่ 19 ปกติแล้วหลังจากถ่ายรูปเสร็จ เรามักจะนั่งสัมภาษณ์กันในห้องชุดของโรงแรม บนโซฟาสบายๆ แต่วันนี้ เขาเลือกไปที่บาร์เคาท์เตอร์ โดยกับบอกเราว่า “แบบนี้ผมรู้สึกผ่อนคลายมากกว่า” และเขาก็ยืนอยู่ที่นั่น
ดูราวกับจักรพรรดิของโรมันในอดีตที่กำลังกล่าวถ้อยคำแก่สาธารณชน เขายืนอยู่ตรงนั้นพูดคุยกับเราเป็นเวลา 1 ชั่วโมงเต็ม ลองนึกภาพตามผ่านทางบทสัมภาษณ์ที่คุณจะได้อ่านต่อไปนี้ได้ว่าเป็นอย่างไร

*******************************************************************************

F: “นี่เป็นครั้งแรกของผมเลยจริงๆ ที่โรม”

วันที่ 3 กุมภาพันธ์ เนื่องจากเขามีงานที่ต้องทำที่นี่ 2-3 อย่าง จึงได้ลัดฟ้าเปลี่ยนเครื่องมุ่งหน้ามาสู่ใจกลางยุโรปนี้ และเราก็โชคดีพอที่ได้มาสัมภาษณ์เขาที่นี่…กรุงโรม…  ต้อนรับวันเกิดครบรอบ 40 ปีอันน่าจดจำ ดังนั้นตลอดทั้งสัปดาห์จึงเป็นเหมือน “สัปดาห์แห่งวันเกิด” อย่างแท้จริง  ถึงจะเป็นเรื่องบังเอิญพอดีที่เขาต้องใช้เวลานี้ในสถานที่ที่มีประวัติความเป็นมายาวนานร่วม 3,000 ปี แต่ก็อดที่จะรู้สึกขึ้นมาไม่ได้จริงๆ ว่าเป็นความบังเอิญที่ช่างแสนโรแมนติค
ในวัย 40 ปี เขาเอ่ยออกมาโดยไม่ลังเล1 ว่าเป็น ‘age of excitement’ แต่ในตอนที่อายุยังน้อยกว่านี้ ภาพของตัวเองในวัย 40 ที่อยู่ในความคิดของเขาก็คือ “ผมน่าจะเข้าใจได้ชัดเจนว่าต้องการอะไร และไม่สนใจในเรื่องอื่นๆ ให้มากจนเกินไปนัก”

F: ความคิดของผมเปลี่ยนไป ให้พูดก็คือ ผมคิดว่าความพอใจของคนเราและรูปแบบความคิดจะค่อยๆ [...]

Talking with Kodama Kiyoshi

F = Fukuyama K = Kodama

K: ช่วงที่ถ่ายเรื่อง “Bijo ka Yaju” ดูเหมือนว่าตอนอยู่ที่สตูดิโอเราจะคุยเรื่องโอลิมปิคด้วยกันใช่ไหม? ผมชอบรูปที่คุณถ่ายตอนโอลิมปิคปี 2000 มากๆ แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ในการถ่ายภาพของคุณจริงๆ แล้วพอผมพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา คุณก็ชวนผมว่า “ผมจะได้ไปถ่ายรูปโอลิมปิคที่ใกล้จะถึงนี้ที่เอเธนส์ ไปด้วยกันเถอะครับ!”
F: ครับ! ผมจำได้ดีเลย “ความฝันของผมก็คือ ได้ไปปรากฏตัวในโอลิมปิค สักครั้งหนึ่งก็ยังดี” ผมจำได้ว่าตอนนั้นโคดามะซังพูดแบบนี้ โคดามะซังอยู่ในวงการมายาวนานมาก มีผลงานมาแล้วมากมาย ไม่ใช่แค่ละครโทรทัศน์รวมไปถึงงานบันเทิงด้านอื่นๆ ด้วย แล้วทำไมงานเกี่ยวกับโอลิมปิคถึงไม่มาเฉียดคุณสักที ตอนนั้นนะฟังแล้วผมออกจะเคืองแทน (หัวเราะ)
K: ใช่ ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย (หัวเราะ)…..แต่ว่าผมดีใจมากเลยนะที่คุณบอกว่า “ไปเอเธนส์ด้วยกันเถอะ!” ถึงตอนนั้นจะคิดว่าคุณคงแค่ชวนรับมุกไปยังงั้นเอง จนอีกหนึ่งปีครึ่งให้หลัง ผมก็ได้รับเชิญให้ไปจริงๆ เล่นเอาผมงงไปเลย พวกเขาเชิญให้ผมไปเป็นผู้บรรยายภาพรับเชิญ ซึ่งจริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องไปในสถานที่จริงด้วยก็ได้ แต่พวกเขาก็จัดแจงให้ผมไปเอเธนส์ด้วย ซึ่งมาจากความเอื้อเฟื้อของฟุคุยาม่าซัง [...]

Talking with Kodama Kiyoshi
 

F = Fukuyama      K = Kodama

K: ผมฟังซิงเกิ้ลล่าสุด “Sou ~New love new world ~” ของคุณแล้วนะ นอกจากการเป็นนักดนตรีแล้ว คุณยังทำอย่างอื่นอีกเยอะแยะเลย นักร้อง นักแต่งเพลง แสดงหนัง ละคร โปรดิวเซอร์ ช่างภาพ แล้วก็จัดรายการวิทยุ
F: จริงๆ แล้วที่ผมทำนี่ โดยพื้นฐานแล้วเหมือนกันครับ ต่างกันที่โปรดักส์ที่ออกมาเท่านั้น
K: ผมคิดว่างานหลักของคุณ คือ นักดนตรี ใช่ไหมครับ?
F: ใช่ครับ เพราะว่างานหลักของบริษัทต้นสังกัดผมคือการทำเพลงครับ จะพูดว่ายังไงดี….เหมือนกับว่า “เป็นครอบครัวที่ผมแต่งงานเข้าไปอยู่ด้วย” น่ะครับ เป็นความบังเอิญในเวลานั้นของผมที่เจอเข้ากับที่นี่ ถ้าหากว่าผมไปอยู่ที่ที่ผลิตงานที่ต่างออกไป เวลานี้ผมก็อาจจะทำในสิ่งที่ต่างไปจากตอนนี้อยู่ก็ได้
K: ตอนเริ่มต้นนี่คุณสมัครเข้ามาแล้วก็ผ่านการคัดเลือกจาก “ครอบครัวที่คุณแต่งงานด้วย” นี่ใช่ไหม?
F: ครับ มากกว่า 20 ปีมาแล้ว
K: ไลฟ์โชว์ครั้งแรกตอนเดบิวต์ของคุณ จำนวนคนดูเท่ากับศูนย์ แต่ดูจำนวนคนดูคอนเสิร์ตของคุณตอนนี้สิ ชั้นหนึ่งจริงๆ !
F: [...]

โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~
 

6 กุมภาพันธ์ 1969
ในห้องคลอดเล็กๆ ของแผนกสูตินารีเวชศาสตร์ เมืองท่านางาซากิ
สาวสวยผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็น โซเฟีย ลอเรน แห่งนางาซากิ
ได้ให้กำเนิดเด็กชายหนึ่งคน
 
เด็กมีน้ำหนักมากกว่า 4 กิโลกรัม
และทารกตัวโตซึ่งเกิดจากสาวสวยคนนั้น
ได้กลายเป็นนักจัดรายการวิทยุที่มีชื่อเสียงของรายการ All Night Nippon ในอีกหลายปีต่อมา
ซึ่งเจ้าตัวเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้มานั่งจัดรายการสดออกอากาศในโตเกียวแบบนี้
นั่นคือ มาซาฮารุ ฟุคุยาม่า ผู้มีอายุได้ 0 ขวบ
 
 
และนี่คือเรื่องราวสมัยยังเด็กของชายผู้ซึ่งจากบ้านเกิดที่นางาซากิเมื่ออายุได้ 18 ปี และกลายเป็น “สมบัติแห่งวงการวิทยุ” ที่โตเกียว
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
“มาซาฮารุ แม่จะบอกอะไรให้นะ ใครๆก็เรียกแม่ว่าเป็น โซเฟีย ลอเรน20 แห่ง นางซากิล่ะ
ส่วนพ่อของแก เขาก็เป็นที่รู้จักในนาม มาซาโอะ โคมัตสึ ของนางาซากิด้วยเหมือนกัน”
แม่ชอบพูดแบบนี้อยู่บ่อยๆ ตั้งแต่ผมยังเล็กๆ
แล้วผมก็คิดไปประสาซื่อแบบเด็กๆ ว่า “โอ้ แม่เราดูเหมือนฝรั่งด้วย!”
 
และก็เพราะว่าหน้าตาผมเหมือนแม่นี่เอง ตอนที่ยังเล็กๆอยู่ ผมจึงถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงอยู่บ่อยครั้ง
การซักรีดเสื้อผ้านั้นเป็นหน้าที่ของผม และก็ทำให้ผมชอบเรื่องการทำความสะอาดมาก
ลองนั่งคิดดูแล้ว ดูเหมือนว่าผมเป็นพวกชอบที่จะทำให้คนอื่น “รู้สึกพออกพอใจ” มาตั้งแต่ตอนเป็นเด็กๆ
ผมชอบแอบล้วงเงินออกจากกล่องรูปแรคคูนสำหรับเก็บตังค์ของพ่อ
แล้วก็เอามาซื้อช่อดอกคาเนชั่นให้แม่ แล้วก็บุหรี่ยี่ห้อเชอร์รี่ซึ่งเป็นยี่ห้อโปรดให้กับพ่อ
อันที่จริงแล้ว มันก็คือการแปรสินทรัพย์ส่งกลับคืนเจ้าของดีๆ นั่นเอง
 
ถ้าคิดถึงพฤติกรรม “การแนะนำเรื่องต่างๆ” แก่คนทั่วๆไปของผมทุกวันนี้
ซึ่งน่าจะติดเป็นนิสัยมาตั้งแต่ตอนเป็นเด็กๆ
แต่ความจริงแล้ว กลับเป็นว่า ผมมักจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างมากเสมอถ้าหากว่ามีคนชมหรือว่าให้กำลังใจ
ผมไม่เคยได้รับคำยกย่องชมเชยทั้งจากแม่และก็คนที่อยู่รอบๆ [...]