โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~
ปี 1980 เมืองนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ
เมืองท่าชายทะเลเชิงเขาอินาสะ ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 333 เมตร
ในโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง เหตุการณ์ใหญ่โตที่เขย่าขวัญเมืองเล็กๆ แห่งนี้ได้เกิดขึ้น
“คุณครูครับ ฟุคุยาม่าคุง หายตัวไปครับ”
มิติลี้ลับเหรอ? หรือว่ามนุษย์ต่างดาวลักพาตัวไป?
สำหรับเด็กชายผู้หายตัวไปในตอนนั้นคงไม่นึกเลยว่าในปี 2000 ก่อนที่จะถึงศตวรรษที่ 21 เขาจะได้ฉลองครบรอบ 10 ปีในการเดบิวต์ของตัวเองบนภูเขาอินาสะ19นี้
นั่นคือ ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ อายุ 11 ปี ผู้ยังไม่เคยมีความฝันใดๆ
และนี่คือเรื่องราวสมัยยังเด็กของชายผู้ซึ่งจากบ้านเกิดที่นางาซากิเมื่ออายุได้ 18 ปี และกลายเป็น “สมบัติแห่งวงการวิทยุ” ที่โตเกียว
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
วันฝนตกวันหนึ่ง ระหว่างทางกลับบ้านจากโรงเรียนอนุบาล
ขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินเล่นอยู่กับร่มของตัวเองนั้น
ก็มีเสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ฟุคุยาม่าคุง เดินกลับบ้านด้วยกันไหม?”
” ! ! ! ”
ผมตกใจจนพูดอะไรไม่ออกไปเลยทีเดียว
” ว้าาาาา……”
แล้วน้ำตาหยดโตๆ ก็ไหลลงมา ผมเดินกลับบ้านด้วยสภาพน้ำตานองหน้า เมื่อถึงบ้านแล้ว พ่อกับแม่เห็นผมร้องไห้ก็ตกใจมาก
“เป็นอะไรไป มาซาฮารุ?”
“เด็กผู้หญิงชวนผม บอกว่า ‘เดินกลับบ้านด้วยกันเถอะ…..”
สำหรับลูกชายผู้ซึ่งตอบไปสะอึกสะอื้นไปแบบนั้น คำพูดของพ่อผมก็คือ
“อ่า….เจ้าเด็กโง่เอ๊ย”
ก็เพราะว่าผมเติบโตขึ้นมากับพี่ชายเพียงคนเดียว ไม่เคยได้คลุกคลีกับเด็กผู้หญิงมาก่อน เลยอายเอาซะมากมายและก็ได้แต่ร้องไห้อย่างเดียวเมื่อถูกเด็กผู้หญิงเรียก
นั่นเป็นความบริสุทธิ์ใสซื่อของผมในเวลานั้น
อย่างไรก็ตาม สำหรับผมที่เรียกได้ว่าเป็นเด็กขี้อาย ผมชอบกระโดดไปบนป้ายหลุมศพ (ในสุสานต่างชาติ ผมกระโดดไปบนแผ่นหินแบนๆ ที่เป็นป้ายเหนือหลุมศพแต่หลุมที่เรียงต่อกัน [...]

Recent Comments