โตเกียวทาวเวอร์ ~ ผมกับรายการวิทยุและแม่ในบางครั้งคราว ~
21 มีนาคม 1990
ช่วงเวลาที่อุตสาหกรรมดนตรีเริ่มมั่งคั่งเฟื่องฟูไปด้วยวงดนตรีที่ประสบความสำเร็จ
ซิงเกิ้ลเปิดตัวของนักร้องคนหนึ่งออกวางตลาดอย่างเงียบๆ
“Tsuioku no Ame no Naka” (「追憶の雨の中」)
3 ปีผ่านไป ตั้งแต่เข้ามาโตเกียว ในฤดูร้อนปี 1987
การดิ้นรนต่อสู้ในโตเกียวทำให้เขาเติบโตขึ้นด้วยมุมมองที่หลากหลาย แต่ทว่าความใฝ่ฝันราวกับเด็กชายผู้เยาว์วัยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ศิลปินผู้นั้นคือ ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ ในวัย 21 ปี
และนี่คือเรื่องราวอันน่าสนใจของเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี จากบ้านเกิดที่นางาซากิ จนกลายมาเป็น “สมบัติของวงการวิทยุ” ที่โตเกียว ในอีก 20 ปีต่อมา
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ตรงข้ามกับความคิดของท่านประธาน Amuse ที่ว่า “นายควรจะสร้างภาพลักษณ์ให้เหมือน ทามิยะ จิโร่” ซิงเกิ้ลเปิดตัวของผมค่อยๆ คืบหน้าไปทีละเล็กละน้อยอย่างเงียบเชียบภายในออฟฟิศ
ทว่า การเปิดตัวของผมก็ช่างแตกต่างไปจากสิ่งที่ผมเคยคิดไว้ว่าอยากทำโดยสิ้นเชิง
ถึงจะฟังดูแล้วโอหังไปบ้าง แต่สำหรับผมที่คิดมาตลอดว่า “วงดนตรีคือการรวมตัวกันของพวกพ้องของผม’”กลายเป็น “วงดนตรีที่รวมตัวกันขึ้นเพื่อผม” นั้น ขัดกับหลักการของผม
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงไม่ขอเป็นส่วนหนึ่งของวง กลับขอร้องเพลงเองเพียงลำพัง
ในตอนแรก พูดกันว่าศิลปินใหญ่มีชื่อคนหนึ่งจะรับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ให้กับอัลบั้มเปิดตัวของผม
แต่เมื่อได้ฟังเพลงที่เตรียมไว้สำหรับผมแล้ว “นี่ไม่ใช่แบบที่เราอยากได้!”
ถึงผมจะเขียนเพลงที่เป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้สักเพลง แต่ก็เข้าใจอย่างจริงแท้ทีเดียวว่าอะไรคือสิ่งที่ผม “ไม่ต้องการทำ”
“แล้วนายชอบอะไรล่ะ”ในตอนนั้น ผมอาจจะยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าผมชอบอะไรกันแน่
แต่สิ่งที่ผมแน่ใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดก็คือ “นี่ไม่ใช่อย่างที่เราต้องการ!”
เจ้าโง่จอมลามก ผู้จองหองอวดดีคนนี้สร้างปัญหาเป็นอย่างมากให้กับบรรดาคนในออฟฟิศ
แล้วคนที่รับเอาผมเข้าไปอยู่ในการดูแลก็คือ ชิราฮามะซัง [...]
Recent Comments