Ο Πύργος του Τόκιο: Κεφάλαιο 2ο Μέρος 2ο
Έχοντας απολυθεί αφού δούλεψα τρεις μήνες παραδίνοντας πίτσες, εξάσκησα την πρακτική μου σκέψη.
«Δε μου ταιριάζει αυτού του είδους η δουλειά».
Εστιάζοντας στο μέλλον που είχα μπροστά μου, αποφάσισα να κάνω χειρονακτική δουλειά. Ούτε μια φορά δε σκέφτηκα να γυρίσω στο Ναγκασάκι.
Κι έτσι, για την επόμενη δουλειά μου, διάλεξα μια εταιρεία μεταφορών. Η δουλειά μου ήταν να μεταφέρω ατσάλινους σωλήνες και να συναρμολογώ μεταλλικές σκαλωσιές σε οικοδομές. Τα θεμέλια του κτιρίου στο παλιό J-Wave τα έβαλα εγώ, αλήθεια.
Η πρώτη βδομάδα πέρασε καλά. Το μεροκάματο που έπαιρνα κάθε μέρα ήταν αρκετό για να ζήσω. Για κάποιο λόγο όμως, ο εργοδότης μου έπαψε να μας δίνεις τους μισθούς μας από την επόμενη εβδομάδα. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να το ψάξω το θέμα, μάζεψα το κουράγιο μου και πήγα στο γραφείο. Κάποιος άλλος ήταν ήδη εκεί…άλλο ένα σώμα σκεπασμένο με ζωγραφιές, άλλος ένας «νταής»
Ο νταής φώναξε, «Μη μου τα πουλάς αυτά…!» καθώς το αφεντικό προσπαθούσε να τον κάνει πέρα και μετά ο νταής άρχισε να τον δέρνει. Επωφελήθηκα από την κατάσταση και κατάφερα να πάρω κι εγώ όλα τους μισθούς που μου χρωστούσε.
Στην περίπτωση μου όμως, έπρεπε να και να φάω. Μια και είχα ήδη χάσει την πίστη μου σ’ αυτήν την εταιρεία μεταφορών, αποφάσισα να πάω να δουλέψω σε ένα εργοστάσιο ξυλείας εκεί κοντά. Μετά από μερικούς μήνες στο εργοστάσιο, μπορούσα επιτέλους να πω ότι η ζωή μου είχε τακτοποιηθεί.
Όλον αυτόν τον καιρό, υπήρχε ένα τραγούδι που με βοήθησε να κρατηθώ όρθιος. Το «Βρέχει πάλι σήμερα στην πόλη» του Σιόν-σαν.
«Από το πρωί ως τη νύχτα τα ακροδάχτυλα μου μαράζωσαν. Πλύνω πιάτα αδιάκοπα και με μόνο 3,200¥»
Ακούγοντας αυτά τα λόγια, εγώ, ο καινούριος κάτοικος της πόλης έπαιρνα πολύ κουράγιο.
«Όταν παρέδινα πίτσες κέρδιζα 4.000¥, περισσότερα από τον Σιόν-σαν…»
Ακόμα και τώρα όταν ακούω ξανά εκείνο το τραγούδι, μου έρχονται αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια. Τα αισθήματα μου και η κατάσταση του μυαλού μου εκείνο τον καιρό, η πάλη που έδινα μέσα μου, νοιώθω ακόμα την ψυχή μου εκείνου του καιρού.
«Ήταν εξ’ αιτίας εκείνου του τραγουδιού, που κρατήθηκα και προχώρησα.
Δε θα ήταν υπερβολή να το πω αυτό.
Πρώτα για να θρέψω τον εαυτό μου
Βρήκα μια δουλειά από αγγελία στην εφημερίδα
Από το πρωί ως τη νύχτα, τα ακροδάχτυλα μου μαράζωσαν
Αυτό το αδιάκοπο πλύσιμο των πιάτων μου δίνει μόνο 3200¥
Κάτω από τα πρόχειρα φαγητά
Ένα σπίτι που μυρίζει μούχλα, αυτό είναι το σπίτι μου.
Ζω μια ζωή πεντάφτωχη στην πόλη
Έχασα το δρόμο μου, τον έχασα τελείως.
Βρέχει στην πόλη σήμερα
Η καρδιά μου νοιώθει μουσκεμένη
Τα σημάδια είναι ομιχλιασμένα και θολά
Βρέχει σ’ αυτήν την πόλη σήμερα.
Το σήμερα επαναλαμβάνει το χτες
Το αύριο επαναλαμβάνει το σήμερα
Το σήμερα επαναλαμβάνει το χτες
Το αύριο επαναλαμβάνει το σήμερα.
Ναι. Η μουσική μου δεν είχε αρχίσει ακόμα.
Δεν είχα καν ένα τετράδιο εκείνο τον καιρό, έγραφα όλους τους στίχους μου στα εξώφυλλα φυλλαδίων. Οι λέξεις που έγραψα κάτω από εκείνες τις περιστάσεις, «Μέσα στη φωτοχημική ομίχλη γεννηθήκαμε…» ήταν ανάξιοι λόγου. Όμως, βρισκόμουν στο Τόκιο και πλησίαζα στη μουσική μου με κάθε βήμα που έκανα.
Σκεφτείτε για λίγο, σας παρακαλώ. Στο Τόκιο, πριν καταφέρω να πιάσω κιθάρα στα χέρια μου, κρατούσα πράγματα όπως…πίστες…ατσάλινους σωλήνες…ξύλα…Βλέπετε! Πλησίαζα την κιθάρα όλο και περισσότερο!
Θα ήταν κιθάρα το επόμενο πράγμα που θα κρατούσα;
Recent Comments